De planeet Aarde zal vanaf 2026 grote veranderingen ondergaan
De mensheid bevindt zich aan het begin van een periode die mogelijk gekenmerkt zal worden door belangrijke natuurlijke, ecologische en geologische veranderingen. Volgens de voorgevoelens en voorspellingen van Jucelino Luz zouden vanaf 2026 verschillende regio’s van onze planeet te maken kunnen krijgen met aanzienlijke seismische gebeurtenissen, waarvan sommige een hoge magnitude zouden kunnen bereiken.
Deze voorspellingen zouden niet in de eerste plaats angst of bezorgdheid moeten veroorzaken, maar veeleer moeten dienen als een oproep tot bewustwording en verantwoordelijkheid van de mensheid. Ongeacht de wijze waarop ieder individu dergelijke voorgevoelens interpreteert, bestaat er een werkelijkheid die niet kan worden genegeerd: wij leven op een dynamische planeet die voortdurend aan veranderingen onderhevig is, terwijl menselijke activiteiten tegelijkertijd een steeds grotere druk op het milieu uitoefenen.
Voorspellingen voor 2026
Volgens de door Jucelino Luz aangekondigde voorgevoelens zouden zich in 2026 in verschillende delen van de wereld meerdere aardbevingen kunnen voordoen.
Tot de voorspelde gebeurtenissen behoren twee krachtige aardbevingen met een magnitude van ongeveer 7,0, die Venezuela op 24 juni 2026 zouden kunnen treffen, met slechts enkele seconden tussen beide bevingen.
Eind juli zou een andere aardbeving met een magnitude van ongeveer 7,0 het zuiden van Japan kunnen treffen. Vervolgens zou zich op 10 augustus 2026 in Colombia een aardbeving van vergelijkbare magnitude kunnen voordoen.
Slechts vijf dagen later, op 15 augustus, zou opnieuw een krachtige aardbeving kunnen plaatsvinden in de regio van het eiland Flores in Indonesië.
Ook zijn seismische gebeurtenissen van geringere intensiteit in Spanje genoemd, met name in Granada en de regio Andalusië, waaronder bevingen met een magnitude van ongeveer 4,0.
Indien een opeenvolging van dergelijke gebeurtenissen daadwerkelijk zou plaatsvinden, zou dit vanzelfsprekend vragen oproepen over wat er met onze planeet aan de hand is.
Jucelino Luz waarschuwt via zijn voorgevoelens al geruime tijd voor de mogelijkheid van belangrijke geologische veranderingen, waaronder het ontstaan en groter worden van scheuren en ondergrondse veranderingen in verschillende regio’s. Sommige van deze zorgen werden eveneens beschreven in zijn in 2005 gepubliceerde boek “Revelações” (“Openbaringen”).
Het is echter van fundamenteel belang om op verantwoorde wijze een duidelijk onderscheid te maken: voorspellingen en voorgevoelens betekenen geen voorbestemming en moeten altijd worden beschouwd in samenhang met wetenschappelijk bewezen conclusies.
De wetenschap bestudeert aardbevingen aan de hand van geologie, seismologie, onderzoek naar breuklijnen en de beweging van tektonische platen. Tot op heden bestaat er geen wetenschappelijke methode waarmee de datum, locatie en magnitude van een toekomstige aardbeving met absolute nauwkeurigheid kunnen worden vastgesteld.
De beweging van tektonische platen en aardbevingen
Het aardoppervlak bestaat uit grote tektonische platen die voortdurend in beweging zijn en zich doorgaans slechts enkele centimeters per jaar verplaatsen.
In de loop van jaren, decennia of zelfs eeuwen kunnen spanningen zich ophopen in gebieden waar deze platen met elkaar in wisselwerking staan. Wanneer de weerstand van het gesteente wordt overschreden, kan er plotseling een breuk ontstaan, waarbij energie vrijkomt en datgene ontstaat wat wij een aardbeving noemen.
Dit is een natuurlijk proces en maakt al miljoenen jaren deel uit van de dynamiek van onze planeet.
Bovendien kunnen aardbevingen die zich in nabijgelegen gebieden voordoen, onder bepaalde omstandigheden met elkaar verband houden. Een grote aardbeving kan spanningen in de aardkorst herverdelen en invloed uitoefenen op nabijgelegen breuklijnen die reeds aan hoge spanningsniveaus zijn blootgesteld.
Dit betekent echter niet dat aardbevingen die zich in ver van elkaar verwijderde regio’s voordoen noodzakelijkerwijs rechtstreeks met elkaar verband houden. De Andes, het Caribisch gebied, Japan, Indonesië en het Iberisch Schiereiland hebben bijvoorbeeld verschillende tektonische omstandigheden.
Het optreden van meerdere aardbevingen binnen een korte periode vormt daarom op zichzelf geen wetenschappelijk bewijs dat de gehele planeet in één enkele, gesynchroniseerde fase van versnelde tektonische activiteit is terechtgekomen.
De verantwoordelijkheid van de mensheid tegenover de planeet
Er bestaat echter nog een andere kwestie die een veel diepgaandere bezinning verdient.
Ongeacht de voorspellingen over aardbevingen verandert de mensheid het milieu op ingrijpende wijze.
Gedurende tientallen jaren hebben wij enorme hoeveelheden aardolie, aardgas, ijzer, koper en talloze andere mineralen uit de natuur gewonnen. Deze hulpbronnen worden geëxploiteerd en van hun oorspronkelijke locaties verwijderd, wat bepaalde veranderingen en instabiliteit in ondergrondse structuren kan veroorzaken. Tegelijkertijd worden bossen vernietigd, rivieren vervuild, ecosystemen veranderd en natuurlijke hulpbronnen steeds intensiever geëxploiteerd.
Het is noodzakelijk om op verantwoorde en wetenschappelijk onderbouwde wijze om te gaan met het rechtstreeks in verband brengen van dergelijke activiteiten met grote tektonische aardbevingen. Niet iedere vorm van mijnbouw veroorzaakt aardbevingen van deze aard, hoewel bepaalde activiteiten aanzienlijke ondergrondse verstoringen of breuken kunnen veroorzaken.
Sommige menselijke activiteiten — zoals bepaalde vormen van mijnbouw, grote stuwmeren en de winning of injectie van vloeistoffen in de ondergrond — kunnen onder specifieke omstandigheden echter verband houden met de zogenaamde geïnduceerde seismiciteit.
Maar er bestaat een nog fundamentelere vraag:
Hoe ver zijn wij bereid te gaan met het veranderen van onze planeet uitsluitend in het belang van winst?
Dit is wellicht een van de belangrijkste vraagstukken van onze tijd.
De Aarde kan niet langer worden behandeld alsof haar natuurlijke hulpbronnen onbeperkt zijn. Economische ontwikkeling is noodzakelijk, maar moet samengaan met verantwoordelijkheid voor het milieu, wetenschappelijke kennis en respect voor toekomstige generaties.
Wanneer wij natuurlijke hulpbronnen zonder adequate planning onttrekken, ecosystemen vernietigen om onmiddellijke voordelen te verkrijgen en economische belangen boven de bescherming van het leven stellen, brengen wij niet alleen schade toe aan het milieu — wij brengen tevens de toekomst van onze eigen kinderen en kleinkinderen in gevaar.
Bewustwording moet bij de mens zelf beginnen
De grootste waarschuwing bevindt zich misschien niet uitsluitend onder het aardoppervlak.
Zij bevindt zich ook in onszelf.
De mensheid heeft buitengewone technologieën ontwikkeld, wetenschappelijke vooruitgang geboekt die ooit onvoorstelbaar leek en een enorm vermogen verworven om onze planeet te veranderen.
Deze macht moet echter gepaard gaan met een even belangrijke ontwikkeling van het menselijk bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel.
Wij moeten begrijpen dat wij niet de absolute eigenaren van de Aarde zijn.
Wij maken er deel van uit.
Alles wat wij het milieu aandoen, rechtstreeks of onrechtstreeks, heeft uiteindelijk gevolgen voor de mensheid zelf. Bossen vernietigen, oceanen vervuilen, natuurlijke hulpbronnen verspillen en de planeet zonder grenzen exploiteren, betekent dat wij de mogelijkheden op een waardig bestaan verkleinen voor degenen die na ons zullen komen.
Wij kunnen niet wachten tot zich een grote tragedie voordoet voordat wij beginnen te waarderen wat wij hebben.
Wij zouden geen mensenlevens hoeven te verliezen om de waarde van preventie te begrijpen.
Evenmin zouden wij getuige moeten zijn van de vernietiging van steden, gezinnen en gemeenschappen voordat wij beseffen dat solidariteit, verantwoordelijkheid en respect voor het leven boven individuele en economische belangen moeten staan.
Preventie, verantwoordelijkheid en eenheid
Aardbevingen maken deel uit van de natuurlijke dynamiek van de Aarde en zullen blijven plaatsvinden.
Wij kunnen de beweging van tektonische platen niet tegenhouden, maar wij kunnen de menselijke gevolgen van veel rampen aanzienlijk verminderen door middel van veiligere bouwmethoden, waarschuwingssystemen, stedelijke planning, onderwijs, voorbereiding van gemeenschappen en verantwoord overheidsbeleid.
Voorbereid zijn betekent niet dat men in angst moet leven.
Het betekent dat men waarde hecht aan het leven.
Ieder gezin zou zich bewust moeten zijn van de risico’s die in zijn regio bestaan, informatie moeten inwinnen bij bevoegde autoriteiten en moeten weten hoe te handelen in een noodsituatie.
Ook overheden, ondernemingen en instellingen moeten begrijpen dat preventie geen verspilling van geld is:
het is een investering in de bescherming en het behoud van menselijk leven.
Een boodschap aan de mensheid
De mogelijke veranderingen waarvan wij de komende jaren getuige zouden kunnen zijn, moeten niet uitsluitend worden beschouwd als natuurlijke gebeurtenissen, maar ook als een gelegenheid tot diepgaande bezinning.
Misschien bestaat de grootste uitdaging voor de mensheid niet uit het exact voorspellen van het moment waarop de Aarde zal beven.
De werkelijke uitdaging is te weten hoe goed wij voorbereid zullen zijn wanneer dit gebeurt en wat voor planeet wij aan toekomstige generaties zullen nalaten.
Er bestaan natuurlijke veranderingen die deel uitmaken van de cycli van de Aarde en die de mens nooit volledig zal kunnen voorkomen.
Tegelijkertijd bestaat er milieuschade die wel kan worden verminderd — en veel daarvan hangt rechtstreeks af van onze eigen keuzes.
Wij moeten onverschilligheid vervangen door verantwoordelijkheid, verspilling door bewustzijn, ongecontroleerde exploitatie door evenwicht en individualisme door solidariteit.
Voor onze planeet zorgen betekent niet alleen bomen, rivieren, oceanen of dieren beschermen. Het betekent de mensheid zelf beschermen.
De Aarde zal blijven bestaan en zich blijven ontwikkelen en veranderen, zoals zij dat al miljarden jaren doet. De fundamentele vraag is of wij als mensen over voldoende wijsheid zullen beschikken om haar grenzen te begrijpen, haar natuurlijke cycli te respecteren en de noodzakelijke voorwaarden te behouden zodat ook toekomstige generaties op deze planeet kunnen leven.
Daarom mag deze boodschap niet worden geïnterpreteerd als een oproep tot angst, maar als een oproep tot bewustwording, preventie, verantwoordelijkheid en eenheid onder de mensen.
Enkele van de grootste uitdagingen waarmee de mensheid tot 2043 geconfronteerd zou kunnen worden
Tot de belangrijkste uitdagingen waarmee de mensheid tot 2043 geconfronteerd zou kunnen worden, behoren:
De opwarming van de Aarde, waaronder extreme hitte en extreme koude; een toename van orkanen, tyfoons, cyclonen, tornado’s, stormen en overstromingen; de stijging van de zeespiegel; een toename van aardbevingen met een magnitude tussen 6,0 en 9,0 op de schaal van Richter; de mogelijkheid dat er gedurende het jaar geleidelijk slechts twee overheersende seizoenen zullen zijn — zomer en winter; grootschalige migratie en immigratie; vervuiling van rivieren; watertekorten; een voortdurende afname van het zuurstofniveau op de planeet; een toename van bosbranden en andere grootschalige branden; ernstige droogte; een afname van de landbouwproductie, die tot voedseltekorten kan leiden; een toename van armoede; evenals andere daarmee samenhangende uitdagingen.
Want wanneer wij met een grote tragedie worden geconfronteerd, verliezen nationaliteit, religie, economische positie en culturele verschillen een groot deel van hun betekenis.
Wij zijn allemaal mensen die op dezelfde planeet leven.
En misschien is dit wel een van de belangrijkste lessen die wij moeten leren:
De Aarde is ons gemeenschappelijke thuis, en de zorg ervoor is de verantwoordelijkheid van ons allemaal.
Jucelino Luz — journalist, psychoanalyticus, milieuactivist, influencer, onderzoeker en spiritueel adviseur
JucelinoLuz 